Persoonlijke verhalen

Je bent niet de enige die in aanraking komt met huiselijk geweld. Lees hier hoe anderen een oplossing hebben gevonden.

Daphne, 38, Deventer (slachtoffer)

Je denkt: dat gebeurt bij ons soort mensen niet. Dus toen het wél gebeurde, schrok ik me kapot. Ik ben niet dom, maar het vreemde was dat je er langzaam in berust. Je schaamt je en je houdt de schone schijn maar op. Zelfs voor mijn beste vriendin hield ik het verborgen. En hij deed precies hetzelfde. Hij was natuurlijk als de dood voor zijn carrière. Hij had een behoorlijk hoge functie. Zo is het jaren doorgegaan. Op mijn werk hadden ze het uiteindelijk wel door. Ik was te vaak plotseling ziek. De personeelsmanager heeft me toen enorm geholpen en is meegegaan naar het steunpunt. De schaamte voel ik nog! Daar konden ze mij uit de droom helpen; het komt in alle kringen voor. We zijn nu een paar jaar uit elkaar. Ik ben nu veel gelukkiger, maar het blijft pijn doen. Vooral omdat je het zo lang hebt laten duren. Ik heb gestudeerd… dan denk je niet dat je dit laat gebeuren.

Hans, 42, Sittard (pleger)

Achteraf snap je niet dat je zo ver bent gegaan. Ik ben gewoon niet zo’n prater. Het begon met schreeuwen en is steeds erger geworden. En toen liep het echt uit de hand. Het gaat sluipend en je voelt je vreselijk machteloos. Ik snap nu ook wel dat ik fout zat. Ik schaamde me na elke razernij enorm en speelde daarna mooi weer. Niemand had het door. Dacht ik. Toen kwam de politie. De buren hadden gebeld. Met hulp van buiten gaat het nu weer vrij goed met ons. Dat was in het begin zwaar slikken voor mij. Ze houden je wel even een spiegel voor. Ik ben ontzettend blij dat we er samen uit konden komen op deze manier, ook voor de kinderen. We zijn wel verhuisd, om toch echt een nieuw begin te maken. We hebben nog wel eens woorden natuurlijk, maar ik ga niet meer door het lint.

Lisa, 33, Haarlem (hielp slachtoffer)

Je hoort er wel eens over maar als ’t in je eigen buurt gebeurt, kijk je toch vreemd op. Ik had het ook lange tijd helemaal niet door; het was een hartstikke leuke vent. Niemand had het eigenlijk door. Leuk stel, leuke kinderen, dacht je gewoon. Ja, je hebt toch allemaal ook je eigen ellende, dus je let er niet echt op. Maar ja, op een gegeven moment kwamen er toch verhalen in de buurt. En dan nog duurt het een hele tijd voor je het echt door hebt. Je gelooft ’t gewoon ook niet en je hebt toch zoiets van: waar bemoei ik me mee? Dus eerst klept de hele buurt erover, maar niemand die wat doet. Ik ook niet. Toen zag ik er een keer iets over op tv. Toen heb ik zo’n steunpunt gebeld. Vond ik best eng, terwijl ik natuurlijk niets te vrezen had! Maar ja, dat liep uiteindelijk allemaal goed. Het was wel heftig, want die man was echt helemaal de weg kwijt. Die hebben ze met een paar agenten moeten bedwingen. Die vrouw heeft zich toen dagen niet vertoond. Later waren ze allebei juist dankbaar dat de cirkel werd doorbroken.

Yusuf, 54, Harlingen (getuige ouderenmishandeling)

Ongelofelijk dat dit gebeurt. In wat voor land leven we toch? Ik ga elke week op bezoek bij mijn vader. Hij woont in een verzorgingshuis. Hij vertelde dat z’n buurvrouw regelmatig blauwe plekken had. We zijn erop gaan letten, want dat is toch wel raar. Ze heeft zo’n stoel in de douche, dus het kon niet zo zijn dat ze daar elke keer uitgleed en viel. Mijn vader kwam erachter dat het steeds gebeurde nadat een bepaald iemand langs was geweest. Toen hebben we de vrouw erop aangesproken. Ze trilde als een blad, was doodsbenauwd… zo zielig! Ik was laaiend; je denkt toch dat mensen beschaafde wezens zijn. Nou, vergeet het maar! We hebben toen uitgezocht waar we met dit verhaal terechtkonden. Dat bleek het Steunpunt Huiselijk Geweld. Die hebben de zaak heel voorzichtig aangepakt. Het blijkt in heel Nederland regelmatig voor te komen. Die persoon is op heterdaad betrapt en wordt nu psychisch behandeld.